Friday, April 30, 2010

REVIEW - Islam dot com: Contemporary Islamic Discourses in Cyberspace



Islam Dot Com: Contemporary Islamic Discourse in Cyberspace.
Written by Mohammed el-Nawawy & Sahar Khamis. New York: Palgrave, 2009, 269 pages. Reviewed by Muhamad Faisal Ashaari.

This book is a good contribution to the growing number of scholarly literature on the discourse of Islam in cyberspace. It addresses the issue of increasing Islamic discourse after the advent of the Internet that raises the question “Who is the spokesperson for Islam?” On that perspective, the book examines the potential impact of the computer mediated communication (CMC) on the fragmentation of Islamic authority, the reconfiguration of the “virtual ummah” and on the creation of multiple identities and resistances. The significance of this book is the combination of theoretical and practical analyses of the problem. The theoretical part of this book has been developed based on the concept of authority in Islam that is seen from the perspective of the Habermas’ public sphere while the practical part has been surveyed through analyzing the content of most visited Islamic websites: www.Islamonline.net, www.amrkhaled.com and www.Islamway.com. Textual analysis has been used in the analyses that require studying the actual text and interpreting meanings constructed through that text. Data was analyzed from the discussion forums in these websites stretched over a period of six months: from February to July 2008.



The book consists of an introduction and six chapters where the last is the conclusion of the study. The first chapter presents the analyses on the dynamics of the complex relationship between contemporary political and religious authorities in the Muslim world in addition to the exploration of the traditional structure of Islamic authority. The authors argue that the traditional structure of authority of the Ulama’ has slowly fragmented; firstly, due to splitting of Ulama’ to Sunni and Shiite, secondly, due to the broken relationship between Ulama’ and their followers after the former have been used to endorse and legitimize certain rules satisfying the political leaders of their periods. Meanwhile, the authority of Ulama’ in contemporary Islamic world has gradually diminished after print technology was introduced to the Islamic world in the second half of the 19th century. The emergence of the massive scale of education based on printing rather than on memorizing and after Ulama’ have been controlled by the state by putting them under a department are also causes that have undermined the Ulama’s authority.

Chapter Two discusses the position of Islamic authority in cyberspace after the Internet provides an open medium for those who want to speak, to comment and to critique for Islam. The authors argue that this phenomenon in cyberspace can release Islam from the domination of a small group of Muslims called Ulama’’ because it presents increasing ambiguity, anxiety and uncertainty about interpretations of Islam. However, this argument is not supported with any empirical study in the literature because ambiguity, anxiety and uncertainty are perceptions that are differently interpreted by different people. It also depends on the extent of people’s reliance on the Internet or authorised figures as the main source of information pertaining to religion. Therefore, diversity of opinions regarding interpretation of al-Qur’an and al-Sunnah is not a primary problem in Islam because it is found many opinions of al-fuqaha’ (Islamic jurists) in an issue of al-fiqh. The problem is when the unqualified person gives an opinion about Islam but the perception remains unproven.

Chapter Three examines the concept of Ummah that seems to be compatible with some attributes of Habermas’ public sphere in terms of exhibiting qualities of universality, equality and potential of encompassing the consensual aspects between its members. The authors argue that Ummah is a unifying system of global Muslims religious community under the banner of Islam, beyond the cultural and regional differences. However, the challenges and the problems of Ummah cannot be measured with rational and critical discourses as in the Habermas’ public sphere. The authors identify the main challenges of Ummah at international public sphere from four perspectives namely: re-Islamization, democratization, dialogue and pluralism. They have come to the conclusion that these challenges had stemmed from incompatibility between modernism and the Islamic resurgence. Nevertheless, the relationship between modernism and Habermas’ public sphere as well as the conflict between modernism and the Islamic resurgence has been briefly mentioned as the essence of incompatibility between the Ummah and Habermas’ public sphere.

The practical part of the study is presented in Chapter Four and Chapter Five. It presents the analyses of three websites mentioned earlier. Chapter Four sheds the light on “virtual ummah” and collective identity while Chapter Five focuses on the divergent identity in the cyberspace.

The construction of “virtual ummah” is an imagined community in cyberspace. The authors find the identity of Muslim as the most important “identity-signifier” that can constitute collective identity in cyberspace as is observed throughout discussions on these sites. They argue, although the construction process of “virtual ummah” is growing, it is incompatible with Habermas’ public sphere because it is not based on rational-critical debates and deliberations. This argument is supported with evidence in the websites. Apart from that, they highlight two implications of “virtual Ummah” as the new medium for Muslims to engage firstly in online discussions and deliberations which can help in expressing, shaping and negotiating; and secondly in the process of shura and ijtihad. However, a striking point in this chapter is the lack of evidence to prove diminishing Islamic authority as discussed in Chapter One.

The divergence identity has been found throughout discussions in the websites under study. The authors have observed this divergence, including conflict identity, in these websites among different groups of Muslims such as Sunni and Shiite or between Muslims and non-Muslims, as well as different gender discourse and political discourse. They claim that there are two factors that contribute to the divergent identity on the cyberspace. The first is identity label in constituting personal and communal relationships and the second is refutation of identity signifiers. Both are utilised as “divisive strategy” and “makers of differences” which diversify identity rather than construct identity.

The authors conclude that the Islamic discourse in cyberspace is neither totally compatible with Habermas’ public sphere nor the concept of ijtihad and shura. It can be either platforms for consensus or sites of contentions because of multiple identities and the diversified backgrounds of participants.

One of the book’s problems is that the fragmentation of Islamic authority is not sufficiently analysed in the websites under study. The focus is given more to the Habermas’ public sphere, either rational-critical or not. Finally, even though it provides interesting data for future studies on the presence of Islam in cyberspace, it does not provide a sufficiently vigorous theoretical framework on the authority because of missing primary references in Arabic language of prominent Muslims scholars; traditional and contemporary.

This book appears in the series of international political communication consists of ten books published by Palgrave Macmillan. The series offers various comparative focus analyses on topics related to the increasingly changing communication environment that is being shaped by new media and new political realities. Only this book in this series emphasises on the impact of new media on Islam while others, the emphasis is placed on democratization to terrorism, economic development to conflict resolution, and global political dynamics. The series editor is Philip Seib and editorial board members compose of seven scholars namely; Hussein Amin from Egypt, Robin Brown and Robin Mansell from UK, Eytan Gilboa from Israel, Steven Livingstone and Holli Semetco from US, and Ingrid Volkmer from Australia.

Monday, April 26, 2010

Ikut nabi maksudnya ikut sunnah nabi?

Rasulullah merupakan pesuruh Allah yang menjadi kewajipan kepada kita orang Islam untuk mengikutinya dari segenap seginya. Oleh sebab itu, segala perbuatannya dan perkataannya dan juga pengakuannya telah menjadi sumber hukum di dalam perundangan Islam.

Namun, ramai yang meyakini bahawa mengikuti Rasulullah itu hanya dengan mengikuti sunnahnya tetapi kurang sedar bahawa mengikuti Rasulullah itu ialah dengam mengikuti segala perkara yang wajib dan mengamalkan perkara yang sunat. Manakala perkara yang haram itu dijauhkan dan perkara yang makruh itu ditinggalkan.

Perkara yang menjadi kemestian kepada orang Islam ialah mengamalkan yang fardu/wajib dan yang sunat. Manakala yang amalan sunnah itu merupakan amalan yang amat digalakkan kepada orang Islam mengamalkannya sebagai tanda kecintaan kepada Rasulullah. Namun, ia bukanlah sampai tahap wajib.

Tujuan tulisan ini bukanlah untuk menafikan dan menidakkan amalan sunnah, tetapi untuk membetulkan keutamaan sesetengah orang Islam dalam hal yang bersangkutan dengan mengikut Rasulullah. Amalan sunnah diamalkan tetapi perkara yang wajib ditinggalkan.

Ini samalah juga dengan gesaan untuk mengambil panduan dari al-Quran. Masyarakat pening, tang mana yang nak diambil. Sebenarnya, apa yg perlu diambil dari al-Quran itu, ialah dengan mencari perkara yang wajib dan kemudian yang sunat untuk diamalkan. Manakala yang makruh dan haram itu perlu ditinggalkan.

Di sinilah pentingnya ilmu method fiqh / usul fiqh untuk mengeluarkan dan mengenalpasti hukum-hukum yang berkenaan.

Wednesday, April 14, 2010

Muzakarah Ulama / Ustaz-ustaz Sepang

25 April 2010
Ahad Malam Isnin
9.30 malam
Dewan Masjid Bandar Baru Salak Tinggi

Topik perbincangan

Topik 1: Kedudukan surau jumaat: Surau atau masjid?. Sila klik.
Masalahnya: apa yang diputuskan oleh fatwa di Malaysia berbeza dengan apa yang disebut oleh Ulama (Syafie) di dalam kitab mereka yang muktabar.
Dibentangkan oleh: Ustaz Irwan Subri

Topik 2: Hukum makan telur yang tidak dibasuh. Sila klik.
Biasa kita mendengar bahawa telur itu keluar daripada punggung ayam, maka hukumnya bernajis.
Tetapi menurut pandangan sebahagian ulama dan yang ditarjihkan oleh al-Qaradawi bahawa tahi binatang yang dimakan dagingnya tidak bernajis. Terdapat 13 hujah yang menyokong pandangan ini.
Dibentangkan oleh: Ustaz Muhamad Faisal Ashaari

Topik 3: Merahsiakan keaiban wanita (seperti wanita yang pernah dirogol) atau memberitahu tentang halnya kepada bakal suaminya. Sila klik.
Masalahnya: Saidina Omar memarahi seorang sahabat yang mendedahkan aib saudara perempuannya apabila ingin dipinang oleh seorang lelaki.
Dibentangkan oleh: Ustaz Harme Aman Razali

Topik 4: Anak hasil daripada rogol. Sila klik.
Bolehkah anak anak itu ingin dibin kan kepada selain dari Abdullah?
Bolehkah anak itu digugurkan?
Kalau yang dirogol itu perempuan yang sudah berkahwin, kalau ia dirogol, dapat anak, anak itu nak dibinkan kepada siapa?
Dibentangkan oleh: Ustaz Harme Aman Razali

Topik 5: Berkahwin dengan perempuan bawah umur. (Kalau sempat)
Hujahnya ialah Rasulullah berkahwin
Dibentangkan oleh: Ustaz

Para ustaz dan semua muslimin dan muslimat dijemput hadir.

Komen dari seorang doktor haiwan dari UPM

On 4/15/10, dR. nATe wrote:
> Assalamualaikum wrth
>
> Tertarik dengan topik ke 2 berkenaan dengan basuh telur ayam. sekadar nak berkongsi, mungkin tak berkaitan sangat dengan hukum tapi masa belajar dulu pensyarah kelas kesihatan umum ada bagitau. Telur ayam kalau dibasuh akan menyebabkan patogen di luar telur tu (bakteri/virus dll) akn meresap masuk ke dalam telur tu. Sebab cengkerang telur ni ade liang-liang seni yang membenarkan telur tu 'bernafas'. Air basuhan tu akan jadi medium mengangkut utk patogen ni masuk ke dalam telur yang memang sangat kaya dengan nutrien untuk bakteria dan virus membiak. Cuma kalau basuh sebelum masak ok rasenye sebab kadar waktu yang cepat, kalau basuh lepas tu simpan yang xelok.
>


Tuesday, April 13, 2010

JK antara agama (JKAA) vs JK dialog antara agama

1. Kenapa JKAA penting bagi non-Muslim?

Bagi non-Muslim, medium ini penting kerana ia merupakan saluran alternatif mereka selepas medium parti politik bagi menyuarakan perasaan dan pandangan mereka terhadap undang-undang, penguatkuasaan dan layanan yang dilihat tidak adil kepada mereka.
Menerusi pendekatan politik sama ada menerusi parti non-Muslim dalam dan luar kerajaan ada hasrat mereka yang tidak kesampaian, tetapi mungkin menerusi jawatankuasa ini, hasrat mereka itu tercapai.

2. Kenapa JKAA penting kepada Iiberalist?

Bagi golong liberal, mereka tidak mahu kongkongan daripada undang-undang yang berasaskan kepada agama. Sungguhpun ada yang bersumberkan agama, tetapi ia harus diukur dengan ukuran rasional atau sebaliknya. Bagi mereka, jawatankuasa ini penting untuk meneliti semula undang-undang dan peruntukan yang sedia ada sebagai batu loncatan untuk mengukuhkan kedudukan Malaysia sebagai sebuah negara yang sekular.


3. Kenapa kumpulan melayu menentang dengan penubuhan JKAA?

Bagi kumpulan melayu (baca; yg ekstrim dan yg jahil) secara amnya, berinteraksi dengan bukan Islam ialah terlalu liberal kerana Islam dianggap hanyalah agama untuk mereka sahaja. Contoh: orang bukan Islam tidak merasa apa-apa dengan program masjid walaupun tinggal berhampiran dengan masjid dan isu orang bukan Islam tidak boleh masuk masjid.
Oleh sebab itu, penubuhan jawatankuasa ini dilihat sebagai satu ancaman kepada entity melayu kerana ada saluran rasmi yang boleh mempersoalkan kedudukan agama. Sokongan ini dikhuatiri boleh menyebabkan mereka menjadi tidak popular di kalangan pengundi melayu.

4. Kenapa penting kepada kumpulan Islam?

Ia merupakan wahana dakwah yang penting untuk berinteraksi dengan non-Muslim menerusi pintu agama. Ia merupakan salah satu peluang dakwah untuk berinteraksi dengan pendita, paderi, tok sami dan sebagai bagi mengetahui pandangan yang berasaskan agama mereka di dalam sesuatu isu.

Sungguhpun risiko yang mungkin diterima ialah boleh menggugat kedudukan Islam, tetapi risiko yang mahal itu boleh dibayar dengan usaha dakwah yang dijangka mendapat pulangan yang baik, sama ada dalam masa terdekat atau masa akan datang.

Untuk itu:

1. Jawatankuasa antara agama ini perlu menjadi medan dialog bukan sebagai badan penasihat kepada kerajaan dalam menggubal sesuatu undang-undang negara. Maka, nama perlu ditukar kepada “Jawatankuasa DIALOG antara agama”.

2. Jawatankuasa ini perlu dipengerusikan oleh orang Islam yang mempunyai kepakaran di dalam bidang dakwah dan perbandingan agama.

3. Jawatankuasa mendengar pandangan dan penjelasan dari wakil yang berautoriti di dalam agama masing-masing berdasarkan kepada apa yang terdapat di dalam buku suci mereka. Inilah yang membezakan jawatankuasa ini dengan jawatankuasa yang lain kerana ia boleh memberikan input dari sudut agama. Kalau input yang ingin diberikan itu hanyalah pandangan yang berasaskan rasional, maka sudah terdapat banyak medium yang lain seperti dewan rakyat, dewan negara, dan sebagainya. Maka jawatankuasa ini tidak perlu.

Amat tidak wajar sekali jawatankuasa ini dijadikan sebagai batu loncatan kepada mana-mana NGO dan individu yang liberal dan sekular untuk berkokok dalam menangani isu-isu di dalam negara ini. Sebagai contoh; isu sebatan Kartika, alasan yang diberikan adalah tidak adil dan mengaibkan dan terlalu keras.

Menerusi medium ini, segala salah faham yang berlaku boleh diselesaikan menerusi gereja, biara, tokong dan sebagainya di mana pihak berautoriti di dalam agama masing-masing boleh memberikan penjelasan dan penerangan. Kalau dalam isu Kartika ini, medium tempat ibadat mereka boleh dijadikan medium menjelaskan bagaimanakah undang-undang Islam (negeri Pahang) itu dilaksanakan dan apa hikmahnya. Nampaknya NGO liberal yang beria-ria menonjolkan isu dan menghighlightkan ketidak adilan dan sebagainya.





Friday, April 9, 2010

Modern ialah rasional; Bukan bermaksud "maju"

Globalisasi memberikan banyak cabaran kepada Islam berbanding dengan agama lain kerana agama lain hanyalah dalam aspek moral individual sahaja sedangkan Islam merupakan agama yang menyeluruh. Menerusi globalisasi, masyarakat semakin majmuk dan kerencaman masyarakat sukar sekali dielakkan.

Di dalam sesebuah masyarakat yang majmuk, masing-masing kurang berminat atau keberatan untuk menonjolkan kepercayaan atau amalan agama apatah lagi untuk menyatakan agama kamu salah dan agama aku betul. Akhirnya agama menjadi hal yang bersifat peribadi sahaja, bukan lagi bersifat masyarakat.
Puncanya ialah atas kapasiti apa atau menerusi autoriti apa orang lain mesti mengikut kita.
Puncanya ialah atas kapasiti apa atau menerusi autoriti apa untuk kita mesti ikut orang lain.

Masing-masing sudah boleh berfikir sendiri, mana yang betul dan mana yang salah. Justeru, mudah carita, pakat-pakat menyepi diri dari mengetengahkan pandangan agama untuk kehidupan manusia. Untuk mencari panduan kehidupan, sebelahkan dulu agama, kita berbincang dengan akal kita apa yang baik untuk kita.

Oleh kerana, tiada siapa yang betul dan yang salah, maka semuanya betul. Sesuatu keputusan diputuskan dengan angkat tangan, itulah demokrasi.

Atas dasar inilah tertegaknya barat iaitu mengagongkan demokrasi tulen dengan kata lain mempertuhankan akal manusia.

Namun, disebalik pendekatan itu, mereka telah berjaya membangunkan banyak teknologi apabila mereka banyak memanfaatkan akal mereka sehingga mereka menjadi negara maju. Perkataan yang selalu digunakan bagi melambangkan kemajuan ini ialah MODEN.

Betul ke? Tidak.
Moden ialah penggunaan akal dan rasional.

Oleh sebab itu, bila sudah mencapai kemodenan, agama diketepikan.






Monday, April 5, 2010

Masjid untuk orang Islam sahaja?

Kajian yang dijalankan oleh sepasukan pengkaji dari Universiti Malaya.

Ab. Aziz Mohd Zin
Faisal Ahmad Shah
Mariam bt. Abd Majid
Mohd Makhi b. Adnan

Tajuk: Persaaan orang bukan Islam terhadap laungan suara, bacaan dan aktiviti Masjid di Selangor.

Jurnal Usuluddin, Bil 27[2008] 109-119.



Orang Islam (baca: Melayu) tidak meletakkan dakwah sebagai asas dalam hubungan mereka dengan non-Muslim.

Keberadaan masjid sebagai institusi dakwah tidak dirasai langsung oleh non-Muslim disekitarnya.

Kenapa? - Orang melayu anggap Islam ini hanya agama untuk mereka sahaja.

Non-Muslim tidak mempunyai perasaan apa-apa terhadap laungan azan dan lain-lain aktiviti masjid bukan bermakna sifat tolak ansur yang telah berjaya dipupuk, tetapi memberi erti orang Islam tidak buat kerja dakwah.

Saturday, April 3, 2010

Sedekah/ infaq tak kena gaya

Contoh 1: Infaq sejadah kat masjid / surau sedangkan sejadah yang sedia ada pun udah melambak. Oleh kerana jarang / tak pernah pergi masjid, kononnya nak buat baik, maka dibagi sejadah agar orang lain sembahyang. Aku tak / malas sembahyang tak per.

Contoh 2: Infaq surah yasin kepada jemaah yang datang baca yasin rumah. Kat rumah dan kat surau dah banyak surah Yasin dah.

Keterangan.
Sedekah / infaq yang baik ialah kita memberikan sedekah di tempat yang memerlukan sedekah kita. Walaupun hanya RM1 tetapi dalam sesetengah keadaan, RM1 itu dapat melegakan kesusahan orang. Kadangkala RM100 yang diberi, tetapi penerima sedekah itu tidak mengindahkannya. Sedekah cara macam ini, tak kena gaya.

Contoh:
Dengan infaq RM50 pada sebuah surau di sebuah kampong luar bandar dapat melepaskan tanggungan api air mereka. Lega sangat masyarakat di kampong itu.
Tetapi dengan menginfaqkan RM50 pada masjid yg udah ada simpanan sebanyak RM50,000 kemudian perbelanjaan masjid itu pulak dibiayai oleh kerajaan.

Analogi, harga surat khabar hari ini ialah RM1.50. Kalau surat semalam harganya sudah jatuh merudum RM0.20 sekilo. Kenapa sangat murah, sbb orang tidak perlu kepadanya lagi. Kalau sesuatu yang diperlukan, nilainya amat tinggi.

Persoalan pahala di sisi Allah, tetapi biarlah kita menjadi penginfaq yang bijaksana iaitu dapat membelanjakan harta pada tempat dan masa yang sepatutnya.

مَنْ نَفَّسَ عَنْ مُؤْمِنٍ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ الدُّنْيَا نَفَّسَ اللَّهُ عَنْهُ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَمَنْ يَسَّرَ عَلَى مُعْسِرٍ يَسَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِ فِى الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَنْ سَتَرَ مُسْلِمًا سَتَرَهُ اللَّهُ فِى الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَاللَّهُ فِى عَوْنِ الْعَبْدِ مَا كَانَ الْعَبْدُ فِى عَوْنِ أَخِيهِ

Maksudnya:
Sesiapa yang melepaskan satu kesusahan seseorang mukmin daripada pelbagai kesusahan di dunia, Allah akan melepaskan satu kesusahan dari pelbagai kesusahan ketika di akhirat. Sesiapa yang memudahkan orang susah, Allah akan memudahkannya di dunia dan di akhirat. Sesiapa yang menutup aib seseorang Islam, Allah akan menutup aibnya di dunia dan di akhirat. Allah akan menolong hambanya selama hambanya menolong orang lain.
Riwayat Muslim.